Historia Kruczej Skały
Tom I
autorstwa
Lyrina Telleno
Przedmowa
Krucza Skała to jedna z najbardziej interesujących kolonii założonych w Morrowind w ciągu ostatnich dwóch stuleci. Tak wiele zdarzyło się w tym czasie w tej małej miejscowości i życie tylu osób się przez to zmieniło, że uznałem za niezbędne opisanie jej bogatych w wydarzenia dziejów w tej serii ksiąg. W czasie gdy przeprowadzałem moje badania, spędziłem w Kruczej Skale prawie trzy lata, poznając wielu swych pobratymców - mroczne elfy - którzy zwą to miejsce swoim domem. Mam nadzieję, że czytelnicy docenią siłę i wytrwałość, jaką trzeba się odznaczać, by żyć w tak niegościnnym i dzikim miejscu.
rucza Skała została założona w 427 roku 3 ery przez Kompanię Wschodniocesarską po odkryciu na południowym brzegu wyspy Solstheim bogatych złóż ebonu. Budowa miasta trwała kilka miesięcy, zaś z kopalni natychmiast zaczęto wydobywać rudę ebonu, którą przewożono do Wichrowego Tronu w Skyrim. Do 432 roku 3 ery miasteczko liczyło ponad 30 mieszkańców, z których wszyscy utrzymywali się dzięki kopalni. Kruczą Skałę zamieszkiwali wówczas niemal wyłącznie Cesarscy i kilku Nordów przyciągniętych do miasta bogactwem oferowanym przez kopalnię.
Gdy w 433 roku 3 ery rozpoczął się Kryzys Otchłani, Krucza Skała działała jak dawniej - siły Mehrunesa Dagona nie dotarły do miasteczka. Większość cesarskiej straży, która tu stacjonowała, wróciła do Cyrodiil walczyć z najeźdźcami, lecz kilku żołnierzy zostało, by chronić kopalnię przed bandytami. Nie wiadomo, czy na Solstheim kiedykolwiek otworzyły się jakieś wrota Otchłani - nie istnieją żadne zapiski mówiące o takim wydarzeniu.
W pierwszym roku czwartej ery, po zniszczeniu Ald'ruhn, wiele z wielkich dunmerskich rodów rozesłało małe grupy swoich pobratymców mających znaleźć nowe miejsca na osiedlenie się. Grupą rodu Redoran dowodziła Brara Morvayn, która natychmiast wyruszyła do Solstheim. Po krótkich negocjacjach z Kompanią Wschodniocesarską (niektórzy spekulują, że właścicieli zmieniło wówczas sporo monet) grupie Brary pozwolono osiedlić się w Kruczej Skale, gdzie szybko zaczęła brać udział w życiu kolonii górniczej. Jak się okazało, Dunmerowie byli pracowici i można było na nich polegać, czym wywarli duże wrażenie na Kompanii Wschodniocesarskiej. Ich relacje bardzo się poprawiły.
Wszystko szło bardzo dobrze aż do tego pamiętnego dnia 5 roku 4 ery, w którym Czerwona Góra nagle wybuchła, wysyłając przez Morze Duchów potężne uderzenie, które z całą furią runęło na Solstheim. Krucza Skała została poważnie uszkodzona przez falę uderzeniową - kilka kamiennych budowli zostało przewróconych, a wiele drewnianych po prostu zmiecionych z powierzchni ziemi. Kopalnia ponownie okazała się być ratunkiem dla miasta, ponieważ większość jego mieszkańców w chwili uderzenia pracowała pod ziemią i została ochroniona przed potężną siłą. Wydarzenie to miało jednak swoje skutki. Krucza Skała polegała bardzo na ochronie pobliskiego Fortu Nocnego Mrozu, lecz erupcja niemal zupełnie starła to miejsce z powierzchni ziemi. Kilku ocalałych żołnierzy zamieszkało w samej Kruczej Skale i próbowali zorganizować tam tymczasowy garnizon, lecz garstka ta nie miała wielkich szans z potencjalnymi zagrożeniami dla miasta. Za pozwoleniem Kompanii Wschodniocesarskiej Brara sprowadziła posiłki z elitarnej gwardii Redoran, by zapełnić lukę w obronie. Gwardia okazała się doskonałym zastępstwem dla poległych cesarskich żołnierzy i strzeże miasta do dziś.