Historia Kruczej Skały
Tom II
autorstwa
Lyrina Telleno
Przedmowa
Krucza Skała to jedna z najbardziej interesujących kolonii założonych w Morrowind w ciągu ostatnich dwóch stuleci. Tak wiele zdarzyło się w tym czasie w tej małej miejscowości i życie tylu osób się przez to zmieniło, że uznałem za niezbędne opisanie jej bogatych w wydarzenia dziejów w tej serii ksiąg. W czasie gdy przeprowadzałem moje badania, spędziłem w Kruczej Skale prawie trzy lata, poznając wielu swych pobratymców - mroczne elfy - którzy zwą to miejsce swoim domem. Mam nadzieję, że czytelnicy docenią siłę i wytrwałość, jaką trzeba się odznaczać, by żyć w tak niegościnnym i dzikim miejscu.
ciągu kilku lat chmury popiołu wyrzucane przez Czerwoną Górę zmieniły południowy kraniec Solstheim w pustkowie przypominające współczesne Vvardenfell. Burze pozostawiły za sobą głębokie wydmy popiołu, które czyniły życie w Kruczej Skale niezwykle trudnym. Aby chronić miasto przed tymi zaspami, Brara Morvayn zaproponowała, by Kompania Wschodniocesarska zbudowała duży mur według jej projektu, który chroniłby miasto od wschodu. Kompania szybko wyraziła zgodę i zapewniła niezbędne środki. Po niemal roku konstrukcja została ukończona - potężne obwarowania nazwano Przedmurzem. Okazało się ono niezwykle skuteczne, pozwalając na kontynuację pracy w kopalniach.
W 16 roku 4 ery, gdy Solstheim oddano Dunmerom, Kompania Wschodniocesarska została zmuszona do przekazania władzy nad Kruczą Skałą w ręce rodu Redoran. Rada szybko obrała Brarę Morvayn rajcą ich nowego miasta i pozwoliła jej rządzić wedle upodobań. W efekcie tej zmiany warty niemal cała społeczność Cesarskich opuściła Kruczą Skałę i wróciła do Cyrodiil. Dunmerowie, którzy postanowili osiedlić się na Solstheim, byli przyjmowani przez Brarę z radością. Niektórzy postanowili pozostać w mieście, by pracować w kopalni, inni zaś udali się na popielne pustkowia, by tam prowadzić życie koczowników.
Kilkadziesiąt kolejnych lat okazało się złotą erą Kruczej Skały. Brara Morvayn utrzymywała spokój, kopalnie nadal wydobywały duże ilości ebonu, a Dunmerowie mieszkający na wyspie byli szczęśliwi. Po niemal 50 latach pomyślności, w 65 roku 4 ery, sędziwa Brara Morvayn zmarła. Pochowano ją w starożytnej rodowej krypcie, a jej stanowisko objął po niej syn, Lleril Morvayn. Ludność Kruczej Skały pamiętająca rządy Brary z radością przekonała się, że jej syn był równie uzdolnionym władcą. Był sprawiedliwy i litościwy, co pozwoliło mieszkańcom wyspy żyć szczęśliwie przez wiele dziesięcioleci.