Świński pomiot
spisał
Tyston Bane
ikt - nawet najstarszy mroczny elf z Góry Dagoth-Ur czy sam Pradawny Mędrzec z Samotni - nie pamięta czasów, kiedy orkowie nie pustoszyli naszego pięknego Tamriel. Ta plugawa i obmierzła daedra z Otchłani, która ich przywołała, nie mogła już chyba wpaść na trwalsze zagrożenie dobra cywilizowanych ras Tamriel niż ohydni orkowie.
Na szczęście orków łatwo odróżnić od innych człekopodobnych po ich rozmiarach - zwykle mają czterdzieści pertanów wzrostu i ważą piętnaście tysięcy angaid - brutalnym, świńskim wyglądzie i smrodzie. Wciąż są agresywni, charakteryzują się groteskową moralnością i inteligencją idioty i mają nieczyste myśli. Na dobrą sprawę cywilizowane rasy Tamriel powinny były wytępić tę zarazę już wieki temu, lecz dzikość, zwierzęcy spryt i niezwykła lojalność plemienna orków sprawiają, że ich obecność jest nieunikniona, jak pijawek w stojącej wodzie.
Opowieści o barbarzyństwie orków pochodzą jeszcze sprzed pierwszych pisemnych kronik. Gdy Jastyaga opisywała, jak Zakon Diagny przyłączył się do armii Daggerfall i Królestwa Pogranicznego, „by zatrzymać podłych orków w ich plugawej twierdzy Orsinium... i spalić wszystko ogniem oczyszczenia” w roku 1E950, zakładała, że każdy czytelnik będzie świadom okrucieństwa orków. Gdy trzydzieści lat później zakończyło się oblężenie, w którym zginęło wielu bohaterów, w tym Gaiden Shinji, a zniszczenie Orsinium rozsiało pozostałych przy życiu orków po Górach Wrothgara, napisała dalej: „Wolne ludy radowały się, że ich pradawny śmiertelny wróg został rozproszony”. Oczywiście, orkowie terroryzowali region Zatoki Iliac co najmniej od wczesnych lat pierwszej ery.