Bitwa pod Sancre Tor
W 2E 852, siły przymierza norsko-bretońskiego przekroczyły granice z Cyrodiil i zajęły główne przełęcze i osady w górach Jerall. Szykując się do przezimowania w Sancre Tor, przymierze jęło podjudzać Talosa, nowego generała króla Cuhlecaina, by zaatakował ich górskie twierdze.
Usłyszawszy, że generał Talos zgromadził w środku zimy armię i maszeruje na Sancre Tor, Nordowie i Bretoni nie posiadali się ze szczęścia. Sancre Tor było niezdobyte. Twierdza stała na szczycie wysokiego urwiska, górując ponad niższym miastem, umiejscowionym w wysokiej górskiej niecce, której tylną ścianę tworzyły nieprzebyte skalne zbocza.
Armia Cyrodiil była mała, słabo wyszkolona i wyposażona, źle zaopatrzona i nieprzygotowana do zimowej kampanii. Gdy obdarte oddziały zbierały się w nizinie pod cytadelą, przymierze ze spokojem założyło, że przeciwnik sam wszedł w pułapkę.
Cytadela była chroniona nie tylko niezdobytym urwiskiem od przodu i niezdobytymi skalnymi ścianami od tyłu. Wejście było magicznie ukryte pod iluzją dużego górskiego jeziora w niecce za urwiskiem. Przymierze zostawiło w cytadeli niewielką załogę do obrony, wyprowadzając większość wojsk przejściem w dół, by zaatakować i zmiażdżyć zmarznięte i wygłodzone wojsko Cyrodiilian. Spodziewali się pokonać, przepędzić i unicestwić armię generała Talosa, co oznaczałoby, że na wiosnę mieliby otwartą drogę do ziem środkowego Cyrodiil.
Tak oto generał Talos zwabił przymierze w pułapkę.
Zostawiwszy na nizinie mały oddział, by wyciągnąć obrońców z twierdzy, generał Talos zaszedł twierdzę Sancre Tor od tyłu, schodząc po ponoć niezdobytym zboczu na tyłach cytadeli i wkradając się ponoć magicznie schowanym wejściem do wnętrza cytadeli. Ten niezwykły wyczyn przypisuje się działaniu pojedynczego bezimiennego zdrajcy, zgodnie z tradycją - bretońskiego czarnoksiężnika, który miał ujawnić nieznany nikomu szlak wiodący w dół zbocza i tajemnicę wejścia do twierdzy ukrytego pod iluzoryczną powierzchnią jeziora.
Podczas gdy cyrodiilska armia w dole desperacko broniła się przed siłami norsko-bretońskimi, generał Talos i jego ludzie weszli do cytadeli, jak burza zmietli słabą załogę, pojmali generałów i szlachciców przymierza i rozkazali im poddać twierdzę i wojska. Zdezorientowani i zdemoralizowani norscy jeńcy, i tak już podejrzliwi wobec intryganckiej czarnoksięskiej arystokracji Wysokiej Skały i ich przesadnych marzeń o podboju Cyrodiil, wystąpili z sojuszu i przysięgli lojalność Tiberowi Septimowi. Generałowie ze Skyrim dołączyli do swych równych rangą kolegów w armii Tibera Septima; dowództwo magów bitewnych z Wysokiej Skały zostało stracone, a pojmani Bretoni uwięzieni lub sprzedani w niewolę.
Tak udaremniono próbę inwazji na Cyrodiil, a armia generała Talosa powiększyła się o zaprawionych w bojach norskich weteranów, którzy odegrali kluczową rolę w kolejnych kampaniach Talosa, które wcieliły Posiadłości Coloviańskie i Nibenejskie do jądra Cesarstwa Cyrodiil i skończyły się koronacją generała Talosa na cesarza Tibera Septima.
Historycy fascynują się taktyczną odwagą Septima, który zaatakował umocnioną górską twierdzę w środku zimy, stając przeciw przeważającym siłom. Później Tiber Septim miał przypisać swą niewzruszoną postawę w obliczu przytłaczających przeszkód boskiej wizji Amuletu Królów w grobowcu Remana III.
Młody Talos mógł faktycznie być zainspirowany przekonaniem, że jego przeznaczeniem było odzyskanie owego starożytnego symbolu Przymierza i poprowadzenie Tamriel ku wysokiej cywilizacji Trzeciego Cesarstwa. Nie powinno to jednak zmniejszać naszego podziwu dla odwagi i geniuszu tego triumfu nad przeważającymi siłami.