Legendarne miasto
Sancre Tor
spisał
Matera Chapel
Dni Podbojów Skyrim [1E 240 - 415] były czasem, gdy ambitni hrabiowie z wyżyn, zazdroszcząc bogactwa i podbojów swym kuzynom z Morrowind i Wysokiej Skały na północy, szukali okazji do powiększenia swych majątków na południu, za górami Jerall. Góry okazały się zbyt wielką barierą, a północne Cyrodiil zbyt ubogim łupem, by wielkie inwazje Nordów mogły być opłacalne. Alessia wynajęła jednak wielu ambitnych norskich i bretońskich najemników, obiecując bogate ziemie i koncesje na handel. Gdy osiedli wśród zwycięskich alessyjskich Cyrodiilian, norscy i bretońscy wojownicy i magowie prędko asymilowali się do ich wygodnej i dostatniej kultury nibenejskiej.
Alessia otrzymała boskie natchnienie, by wszcząć bunt niewolników w Sancre Tor i to tu założyła swe święte miasto. Kopalnie dostarczały mu nieco bogactw, ale uboga gleba i okrutny klimat gór oznaczały, że Sancre Tor musiało otrzymywać dostawy żywności i dóbr z centralnego Cyrodiil. Nadto, ponieważ leżało ono przy jednej z nielicznych przełęczy przez Góry Jerall, jego los zależał od niestabilnych stosunków ze Skyrim. Gdy były dobre, rosło w siłę dzięki handlowi. Gdy były złe, groziło mu norskie oblężenie i okupacja.
Po powolnym upadku Zakonu Alessyjskiego [circa 1E 2321], centrum władzy religijnej w Cyrodiil przemieściło się na południe, do Cesarskiego Miasta, lecz Sancre Tor pozostało górską fortecą i ważnym ośrodkiem kultu aż do czasów dynastii Septimów. W 2E 852, miasto zostało po raz kolejny zajęte przez najeźdźców ze Skyrim i Wysokiej Skały. Król Cuhlecain wysłał swego nowego generała, Talosa, by ten odbił miasto i przegnał wojska wroga z powrotem na północ. Podczas oblężenia Sancre Tor uległo zniszczeniu i zostało opuszczone. Zdając sobie sprawę ze strategicznej słabości jego lokalizacji, generał Talos-później Tiber Septim-zdecydował się pozostawić miasto bezludnym i podczas jego rządów nie podjęto żadnej próby jego odbudowy.
Alessyjscy historycy uznali, że Sancre Tor było magicznie ukryte i chronione przez bogów. Zapiski świadczące o nieustannych podbojach i okupacjach miasta przez najeźdźców z północy zaprzeczają temu twierdzeniu. Wejście do cytadeli było wprawdzie skryte magią, a twierdzy, wraz z jej podziemnym labiryntem korytarzy, broniło wiele magicznych pułapek i iluzji, ale ich sekrety zostały zdradzone Nordom przez bretońskich zaklinaczy, którzy je stworzyli.
Trwałym aspektem legendy o Sancre Tor są starożytne grobowce cesarzy Remanów. Po zwycięstwie nad akavirskimi najeźdźcami, Sancre Tor, pod rządami Remana Cyrodiila i jego potomków, Remana II i Remana III, przez krótki czas cieszyło się znowu dobrobytem. Wywodząc swój ród od św. Alessii, i pamiętając o tradycyjnym przekazie, jakoby pochowana była ona w katakumbach pod Sancre Tor [1], Reman zbudował w głębinach starożytnych podziemi wspaniałe krypty. Pochowano tu Remana III wraz z Amuletem Królów.
Podczas zdobywania Sancre Tor, generał Talos miał jakoby odzyskać Amulet Królów z grobowca Remana III. Teologowie przypisują długie wieki politycznych i ekonomicznych kłopotów po upadku dynastii Remanów utracie Amuletu i wiążą odrodzenie Cesarstwa Cyrodiil w trzeciej erze z odzyskaniem amuletu przez Tibera Septima.
Sancre Tor leży w ruinach od początku trzeciej ery, a okoliczne regiony są praktycznie niezamieszkane. Wszelka komunikacja z północą odbywa się przez przełęcze Chorrol i Bruma, a w podziemnych przejściach pod cytadelą Sancre Tor zalęgły się najrozmaitsze dzikie plemiona goblinów.
[1] Istnieje też przekaz, że św. Alessia pochowana jest pod Świątynią Jedynego w Cesarskim Mieście. Prawdziwe miejsce jej spoczynku jest nieznane.