Dziennik Ralisa Sedarysa, rozdział 22
Gdyby nie mój niewidzialny przyjaciel, już dawno uciekłbym z tego miejsca. Żałuję, że prędzej nie pojąłem, iż nie nawiedza mnie jakaś grupa, lecz jedna istota o setkach głosów. Dzięki niej pojąłem istotę kurhanu. Bardzo chciałbym się teraz z nią rozmówić.
Niemal czuję każdy zakamarek tego miejsca, tak jakbym sam je zbudował. Wyjaśniłem górnikom jak poprawnie przejść po płytkach, ale byli chyba zbyt wystraszeni, żeby stawać tam gdzie trzeba. Nic nie szkodzi, dla mego mistrza to żaden problem.
Już wkrótce stanę przed jego obliczem.