Dziennik Mirtila Angotha
przetłumaczony z falmerskiego oryginału
przez
Calcelmo z Markartu
4. dzień Gwiazdy Wieczornej
Śniłem niegdyś o udziale w bitwach na wzór mego ojca. Zaczął uczyć mnie walki, gdy tylko byłem w stanie unieść miecz. Matka protestowała, mówiąc, że jestem za młody, ale on nie zwracał na to uwagi. Wciąż pamiętam euforię, jaką czułem, gdy pierwszy raz pokonałem ojca w sparingu, a także dumę, jaka malowała się wtedy na jego twarzy. Wiem, że gdyby to zależało od niego, pozwoliłby mi stanąć u swego boku podczas bitwy. Gdyby tak było, może walczyłby z większym powodzeniem. Teraz, gdy ojciec nie żyje, tak jak i wielu innych, Starzy twierdzą, że zostało nam zbyt mało wojowników, by walczyć dalej. Nie byłem jedynym Młodym, który zaprotestował, lecz nikt nas nie chciał słuchać. Postanowiono, że musimy uciekać, znaleźć pomoc i ochronę.
8. dzień Gwiazdy Wieczornej
Dotarły do nas wieści o śmierci Śnieżnego Księcia na polu bitwy. Gwałtowna chęć ukrycia się sprawiła, że wielu z nas poszło w rozsypkę, a ci, którzy nadal trzymali się razem, nie wiedzieli, dokąd pójść. Podczas długich godzin nocnych siedzimy skuleni obok siebie, obawiając się najgorszego, póki znów nie pojawi się światło błogosławionego słońca. Niech Auri-El strzeże naszych kroków.
13. dzień Gwiazdy Wieczornej
W nocy podsłuchałem Starych, jak szepczą sobie sekrety o podziemiach i Dwemerach, którzy w nich żyją. Rozmyślałem o opowiadaniach, które usłyszałem o tych krasnoludach od ojca, były to pełne bohaterów historie o honorze i chwale. Starzy muszą znać te opowiadania, bo postanowiono, że o świcie zmienimy kierunek marszu. Drzemie we mnie nadzieja, że Dwemerowie pomogą nam pomścić naszych zmarłych i odzyskać naszą ziemię.